Publicatie ‘Louter Jaro’ bij Tijdschrift Landauer

Tot Jaro Timmermans verbazing was alles weer gelukt die ochtend. Hij had zijn oogleden tijdig van elkaar gekregen. In de badkamerspiegel had iemand hem aangekeken die voor zijn terminale broer kon doorgaan. Even had hij getwijfeld of hij de dag wel aankon. De wallen onder zijn ogen wierpen ernstige twijfels op; zijn brein leek met prikkeldraad omwikkeld; tussen zijn lamlendigheid en tijdig in de tram zitten lag een oceaan van onuitvoerbaarheid – en toch had hij zich over alle hindernissen heen gezet. Tijdens het douchen kreeg hij er zelfs een beetje zin in. De wegligging van zijn scheermes was subliem. Met iedere stoppel viel wat lusteloosheid van hem af. Hij had zelfs nog tijd voor een pizzapunt van gisteravond en een kopje koffie. Twee minuten voordat de tram vertrok zat hij al en nu, terwijl de lentezon monter in de cabine scheen en Jaro voor het eerst in lange tijd eens zin had in de werkdag, besefte hij pas dat hij nog naakt was.

Lees verder via de link: https://tijdschriftlandauer.nl/proza/michael-kaptein/

Nieuwe cover ‘De Schaduw van de Piramide’

Laatst noemde iemand de novelle ‘De Schaduw van de Piramide’ mijn debuut. Daar had ik nooit over nagedacht. Het is een novelle die ik min of meer tegelijk met mijn roman De Schepping van Michael op Kobo heb gepubliceerd – meer met het idee dat het in mijn laptop stond en goed genoeg was om online te zetten, dan om ’te debuteren.’ Maar strikt genomen had ze gelijk: De Schaduw van de Piramide is mijn debuut. En tot voor kort met een eigen gemaakte, amateuristische cover. Daar moest verandering in komen, dus ik vroeg Yvoire Books of ze een nieuwe kon ontwerpen. Met het resultaat ben ik heel erg blij en ik hoop dat deze, meer tot de verbeelding sprekende cover weer wat nieuwe lezers oplevert.

Je kunt de novelle lezen/kopen op Kobo en Bol: https://www.kobo.com/nl/nl/ebook/de-schaduw-van-de-piramide

Over het genre van ‘De Schepping’

Kunnen vertellen wat voor boek je hebt geschreven is een essentiële kwaliteit voor een schrijver. Helaas is het ook iets waar ik slecht in ben. Ik vroeg me deze week af of dat aan mij ligt, of ik gewoon moeilijk doe en zoals vaker het geval is in ellenlang gewik, geweeg en gedraai verzand tot alles troebel is geworden en niks meer duidelijk is. Of misschien is mijn boek écht lastig in een hokje te vangen.

In een post over self-pubben las ik hoe belangrijk het is dat de lezer direct aan de kaft ziet wát het voor boek is. Ik realiseerde me dat dat voor ‘De Schepping’ niet het geval is. Geen herkenbare thriller- of feelgoodkaft waar de lezer er al duizend van heeft gezien. Dat zou een marketingtechnische fout zijn. Ik begrijp de redenatie, toch vind ik het onzin. Zelf lees ik zelfden of nooit boeken waarvan de kaft in zo’n mal past. Ik wil me juist afvragen wat er achter die kaft zit, niet al de helft kunnen voorspellen. En uiteraard geldt die wens ook voor mijn schrijverschap: boeken schrijven die gelaagd zijn en verrassen.

Een van mijn favoriete boeken is Annihilation van Jeff Vandermeer. Een verhaal dat geïnspireerd is op The Colour out of Space van H.P. Lovecraft. Je zou het Cosmic Horror of Weird Fiction kunnen noemen, maar het boek van Vandermeer is veel meer dan dat. Hoewel de gebeurtenissen in Annihilation bovennatuurlijk zijn, zitten er psychologische en filosofische lagen in die in een ‘gewone’ literaire roman niet zouden misstaan. In mijn ogen gaat het boek vooral over het Totaal Andere – iets dat door zijn onbevattelijkheid weer aanhaakt bij de Cosmic Horror van Lovecraft en de existentiële angst die uit zijn werk wasemt. Maar iedere lezer zal iets anders in Annihilation zien – en dat is nou juist de kracht van het boek. Het is een stuwende, vervreemdende, literaire, psychologische, filosofische Cosmic Horror/Weird Fiction roman – maar goed, zo’n beschrijving gaat tegen de marketingregels in. Het moet wel kort en krachtig blijven.

Toch zou ik De Schepping van Michael ook het liefst op die wijze beschrijven. Het was in ieder geval mijn doel om een gelaagd boek te maken. Iets waarin de lezer steeds door wil lezen – maar geen thriller die enkel om de spanning gaat. Een boek dat de worsteling met nihilisme, trauma en angst in gebeurtenissen uitdrukt die rechtstreeks uit een droom lijken te komen. Iets waarbij je na de laatste zin nog twee uur nodig hebt om bij te komen en alle invalshoeken als een caleidoscoop door elkaar draaien. En dat het liefst in zinnen die donderen en bliksemen in de geest van wijlen Cormac McCarthy en William Gay.

Misschien heb ik het mis, maar in het Nederlandse boekenlandschap lijken er geen bruggen te liggen tussen literatuur en het horror- en weird fictiongenre. Toch is het de liefdesbaby van Thomas Olde Heuvelt en Tommy Wieringa die mij het meeste trekt. Wellicht dat dit ook direct de kortste beschrijving van De Schepping van Michael is. Het eindoordeel over die liefdesbaby laat ik verder aan de lezer.

Paperback De Schepping van Michael

Aan het begin van het jaar publiceerde ik via @kobowritinglife de roman De Schepping van Michael als ebook. Na twintig jaar zweten en zwoegen op teksten wist ik hoe ik een boek moest schrijven, hoewel ik geen idee had hoe ik een boek moest publiceren. En zonder contacten bij een uitgever leek het me vrij kansloos manuscripten te gaan versturen en maar te gaan wachten. Bovendien is het boek moeilijk binnen een genre te vatten en had ik geen idee bij wélke uitgevers ik kans zou maken. Dus ik dacht: Fuck it, ik doe het zelf. Plots stond daar een eerste (fantastische) recensie op Hebban. Iemand had daadwerkelijk de moeite genomen het te lezen. Het gaf me de moed een paar boekenbloggers te benaderen met de vraag of ze het ook wilden lezen. Het boek scoorde steevast goed en een volgende stap was een papieren versie. Dat bleek heel wat meer voeten in de aarde te hebben dan ik vermoed had… Maar dankzij @hannie.vandenberg kreeg de destijds door mij in elkaar geflanste cover een professionele versie en werd de tekst opgemaakt voor druk. Dit weekend werd er een doos boeken bezorgd. Een magisch moment. Wil je er een? Stuur me een DM of bestel ‘m via boekenbestellen (zie linktree in bio Instagram). Het boek is inmiddels ook te bestellen in de boekhandel.
Alle reviews zijn te lezen op Hebban en Goodreads, zie linktree in bio. Enthousiast en wil je een reviewversie? Stuur me een berichtje!

‘De Schepping van Michael’ is gepubliceerd!

Tien jaar geleden is vrijwel ieder mens als een standbeeld stilgevallen en met de blik op de eindigheid overleden. De weinigen die de plaag hebben overleefd lijken allemaal de dood op afstand te houden door vreemde rituelen uit te voeren, offers te brengen of simpelweg te vergeten dat de plaag bestaat. Michael Ambrosius is een van die overlevenden. Hij zwerft rond in een wereld waarin de natuur langzaam bezit neemt van de akkers, de straten, en de huizen; een wereld waar chaos zijn intrede doet. Michael mijdt mensen en mijdt zijn eigen verleden. Wanneer hij gedwongen wordt zich bij een groepje overlevenden aan te sluiten, wordt hij geconfronteerd met zijn leven van voor de plaag – en met de vraag of hij iets met de uitbraak te maken heeft.

Een avontuurlijke roman met een sterke filosofische laag, die zich ergens tussen ‘The Road’ van Cormac McCarthy en de verhalen van H.P. Lovecraft bevindt.

Michael Kaptein schrijft op het snijvlak van de filosofische roman en het horror- en science-fictionverhaal. Hij werd gepubliceerd bij De Optimist en Tijdschrift Ei en won in 2021 de tweede plaats bij de Harland Awards met het verhaal ‘Het Zwarte Vierkant van Lesley White.’

Je kunt De Schepping van Michael kopen bij Kobo en Bol.

https://www.kobo.com/nl/nl/ebook/de-schepping-van-michael

Harland Awards: 2e plek

Met ‘Het Zwarte Vierkant van Lesley White’ behaalde ik de tweede plek bij de Harland Awards: de grootste prijs voor Nederlandse verbeeldingsliteratuur (SF, Fantasy, Horror en Magisch Realisme). Wel even een dingetje mensen. En dat terwijl ik normaal niet echt in deze genres schrijf… Je kunt de Epub met winnende verhalen via de link downloaden (wel even een account maken bij Hebban).

https://www.hebban.nl/artikelen/adventskalender-2020-dag-15-harland

‘Het Bultje’, nu te lezen bij Tijdschrift Ei


Het was juni en zo afschuwelijk heet dat Klemens zich een druipkaars voelde. Hij stond in de badkamer van zijn ouderlijk huis en had zojuist gehoord dat hij zijn eindexamens had gehaald. Tijdens het korte telefoongesprek had hij met een hand in zijn knieholte getast. Een zenuwtrekje, zoals hij ook graag op zijn nagels beet, zijn tenen in zijn schoenen kromde en af en toe een haar uittrok. In zijn kletsnatte knieholte had hij een bultje gevonden.

Lees verder via de link: http://www.tijdschriftei.com/het-bultje/